Doorloop 1ste akte

Dagboek Sander Eckhardt zondag 10 oktober 2010

Eén van de voordelen als je niet vanaf de eerste dag met je collega’s gaat repeteren voor een nieuwe voorstelling is dat je op de laatste mooie zaterdag van het jaar met vrienden naar het strand kunt. Met je blote voeten door het water slenteren in de branding, bij een strandpaviljoen je tegoed doen aan vele borrels, daarna uitgebreid met elkaar gaan eten, om vervolgens de dag af te sluiten met een late film (Dispicable Me *briljant*) in de bioscoop. En dat alles terwijl je collega’s al twee weken geen zonlicht meer hebben gezien en zich uit de naad werken om op zondagmiddag een eerste echte doorloop te doen van de eerste akte. Ja je leest het goed, na twee weken repeteren een doorloop van de eerste akte.

Daar moest ik bij zijn na twee weken afwezigheid! Na het trotseren van vele files, door een wegafsluiting van de A2, kwam ik op het nippertje binnen rennen in Dutch studio’s. Daar zag ik in het voorbij lopen een paar musicals in repetitie, La Cage Aux Folles en Kruimeltje. Bij het binnenlopen en gedag zeggen van alle spelers kon ik voelen dat iedereen toch een beetje gespannen was voor zo’n eerste doorloop. Je hebt zelf het gevoel dat dan alles al moet kloppen, terwijl het meer een ijkpunt is voor de creatives. Zij kunnen bekijken of scènes werken, overgangen van scène naar lied probleemloos in elkaar overvloeien en of de grote lijn van een eerste akte overeind blijft. Of personages goed uit de verf komen en of de doelen die ieder personage nastreeft te volgen zijn. Ook voor de spelers zelf is het fijn om na te gaan hoe ver je bent in de ontwikkeling van je rol. Scriptschrijver Niek Barendsen was voor de gelegenheid ook gekomen. Paul vertelde ons voor de doorloop dat er in de afgelopen twee weken nog bijna dagelijks veranderingen in het script zijn doorgevoerd en dat vergt veel flexibiliteit van de spelers.

Om een voorbeeld te noemen, op zaterdag kwam Paul er tijdens een repetitie achter dat een bepaald lied niet goed uit de verf kwam in een scène.  Er is een ander lied voor in de plaats gekomen, maar in welke hoedanigheid deze uit de scène zou voortkomen kon niet worden gerepeteerd waardoor het in de doorloop gemarkeerd uitgevoerd zou worden. Er worden dus van het een op het andere moment dingen geschrapt en opnieuw geschreven. Erg spannend dus.

Na dit soort ‘obstakels ‘ tijdelijk te hebben verholpen en toegelicht kon de doorloop beginnen en wenste Paul iedereen tot slot vooral veel plezier toe. En dat na een volle week repeteren. Ga d’r maar aan staan.

Los van kleine tekstfouten, een verkeerde dansstap hier en daar, een paar verbaasde gezichten en vermoeidheid ging iedereen er voor honderd procent voor. Al bij de opening dacht ik: “Huh, dit is niet meer de opening die is gezet op de eerste repetitiedag.” Echt een volledig andere proloog, maar hij stond als een huis! Ik heb vijf kwartier vol bewondering zitten kijken en ook regelmatig erg moeten lachen om scènes, op het puntje van m’n stoel gezeten en genoten van werkelijk prachtige nieuwe samenklanken en arrangementen van alle muziek die in de voorstelling wordt gezongen. Kolere! Wat een muzikaliteit! Het klinkt nu al als een klok.

Na afloop van de doorloop heb ik iedereen even laten weten dat ik het geweldig vond wat er in twee weken al staat. Ik hoorde van Paul dat hij de komende week de hele tweede akte in elkaar gaat zetten. Je zult misschien denken, hoe kan dit zo snel? Het is voor alle creatives vooral zaak om zo snel mogelijk ‘het stuk in elkaar te flikkeren’ om het maar heel oneerbiedig te zeggen. Daarna worden scènes afzonderlijk en inhoudelijk weer opnieuw gerepeteerd, de nummers op scherp gezet om ze nog mooier te laten klinken. Om vervolgens het gehele stuk weer opnieuw door te gaan lopen tot iedereen ‘klaar’ is voor de montageweek in het theater.
Ik heb bewust geen notities gemaakt over het karakter wat ik ga spelen tijdens de doorloop. Ik wilde vooral de grote lijn van het stuk op me in laten werken. Toch zag ik dat mijn karakter wel de nodige nieuwe dingen in de voorstelling erbij heeft gekregen, als ik het vergelijk met de scriptversie waar we mee begonnen.  Kortom, teksten leren zal niet veel nut hebben de komende dagen. Aankomende week ga ik eerst eens even met de regieassistent aan tafel zitten om mijn script up-to-date te krijgen.

Heerlijk zo’n weekend in de zon met vrienden, drank en veel gezelligheid… Echt fijn, want je voelt je als herboren! Maar die doorloop bekijken was misschien niet zo’n goed idee. Er bekroop me gaandeweg de doorloop een lichte paniekaanval. Hoe ga ik in godsnaam beslagen ten ijs komen op mijn eerste repetitiedag als er voortdurend dingen veranderen? Het wordt hoog tijd om mee te gaan in de achtbaan die de rest van de groep nu doormaakt en me maar op één ding te focussen en dat is de voorstelling. Er is nog veel werk aan de winkel, maar we…  zij gaan als een trein!

Ik kan maar op één manier afsluiten en dat is in het Cruijffiaans: “Elk voordeel heb z’n nadeel.”

Tot volgende keer!