Laatste repetitiedag!

Dagboek Sander Eckhardt zondag 30 oktober 

De wintertijd is vannacht om 3:00 officieel begonnen en laat die dag nou net de eerste vrije dag in weken zijn. Heerlijk uitslapen en jezelf mentaal rijk rekenen met een uurtje extra slaap. En dat had ik nodig ook. De laatste keer dat ik over de repetities schreef is alweer ruim drie weken geleden. Het schrijven van een dagboek vereist enige discipline en zo ook het leren van twee rollen als alternate en understudy. Ik mag niet klagen, want in de nog wat grotere producties dan deze moet je soms minimaal vijf rollen kennen. Als het niet meer is! Ik heb de afgelopen weken vaak gekeken, geschreven, creatives aan hun jas getrokken en vooral veel gewacht. Dat is niet altijd even fijn als je, zoals ik, bruist van de energie om de vloer op te gaan en het echte werk aan je collega’s moet overlaten. Mijn script is inmiddels een stuk perkament geworden, mijn enige echte eigen alternate en understudy bijbel. Discipline, discipline… en dan moet het echte werk nog beginnen.

Na mijn laatste update van 11 oktober jl. duurde het nog een week voordat ik zou beginnen met repeteren. In de week die daarop volgde werd de hele tweede akte in elkaar gezet. Met grove streken, want met een nieuwe voorstelling is het belangrijk dat er eerst een raamwerk staat waaruit gewerkt kan worden. Aan het einde van die week werd er een doorloop gedaan van de tweede akte en bleek dat nog niet iedereen van de creatives het eens was over het slot van de voorstelling. Onze scriptschrijver Niek Barendsen is regelmatig bij doorlopen aanwezig geweest de afgelopen weken en zodoende zijn er in drie weken tijd de nodige veranderingen in het script doorgevoerd. Toen ik op 18 oktober 2010 vol goede moed in Dutch studio’s arriveerde voor mijn eerste repetitiedag, kreeg ik van onze regie-assistent Max een waslijst aan veranderingen door… Scènes geschrapt, omgewisseld, herschreven, teksten veranderd, zangpartijen die van de een naar de ander gaan en dat in een week tijd. Ik werd erg blij van dit gesprek zul je begrijpen. Tijdens de eerste doorloop van akte 1 heb ik een opname gemaakt en die voor de eerste repetitiedag regelmatig geluisterd met mijn script erbij. Destijds waren er al veel veranderingen aangebracht, maar na het gesprek met Max was voor mij de chaos compleet. Na het noteren van alle wijzigingen kon ik het script voor twee dagen even naast me neer leggen en me focussen op het instuderen van de zangpartijen met onze muzikaal leider Franc Pappot. De cast was namelijk bezig met het voorbereiden van de perspresentatie. Die vond 20 oktober 2010 plaats in, jawel, Volendam! Ik moet je eerlijk bekennen dat ik daarvoor nog nooit in Volendam ben geweest. Gelukkig zou daar die dag verandering in komen. Eenmaal aangekomen in het dorp heb ik eerst even een rondje gelopen over de dijk en door het centrum. Erg leuk om in het dorp te zijn waar onze voorstelling om draait. Na de perspresentatie zelf, het poseren voor enkele fotografen en het geven van interviews werd de volgende dag weer gewoon verder gerepeteerd.
De dagen die daarop volgden werden voornamelijk uitgetrokken om alle ‘kinderziektes’ uit de tweede akte te halen en vooral inhoudelijk de scènes goed na te lopen. Ook werd een aantal nieuw geschreven slotscènes grondig gerepeteerd. Vergeleken met de doorloop van een week daarvoor een wereld van verschil. Paul van Ewijk, onze regisseur, liet ons aan het einde van de week ook weten erg blij te zijn met de doorgevoerde veranderingen. Eerst werd de tweede akte erg ‘wankel’ gevonden door het creatieve team, maar door de aanpassingen van Niek en het inhoudelijk veelvuldig repeteren van de nieuwe en huidige scènes door Paul is het plot veel duidelijker geworden, compacter en vooral erg grappig!
Helaas moest ik op onze enige vrije dag vorige week aan de bak voor een optreden, maar in de week die daarop volgde heb ik vaak genoeg aan de kant gezeten zodat ik m’n spieren tot rust kon laten komen. Dat is natuurlijk niet helemaal waar, want de afgelopen week werd er veel gerepeteerd aan kleine details in de hele voorstelling. Opletten geblazen voor mij dus. Observeren en noteren. Gelukkig mocht ik af en toe scènes repeteren, ook heb ik met de choreograaf Merlijn de Vries alvast een paar bewegingen gerepeteerd. Maar echt een hele dag repeteren, daar ben ik nog niet aan toe gekomen. Donderdag tot en met zondag heb ik vooral aandachtig gekeken naar de doorlopen die werden gespeeld. In de ochtend werden scènes die nog aandacht nodig hadden gerepeteerd en na de lunchpauze werd er iedere dag een doorloop van de gehele voorstelling gespeeld. En toen begon het toch weer te kriebelen. Als je de cast dan bezig ziet, wil je zo graag eindelijk kilometers gaan maken op de vloer om je eigen rol onder de knie te krijgen. Op den duur ben je klaar met notities schrijven en je collega’s observeren en wil je graag in het stuk duiken. Geduld is en blijft een schone zaak, maar soms lastig op te brengen.
Na vier doorlopen van het stuk in een week tijd te hebben gezien,  kan ik de voorstelling bijna dromen. Het leuke eraan is, dat je mensen in hun rol ziet groeien. Er worden nieuwe dingen uitgeprobeerd en als ze werken is dat een lust voor het oog. Als ze niet werken is dat niet erg, nu kan het nog. Zolang er geen publiek bij zit kun je in een repetitielokaal veilig op je bek gaan. Vrijdagmiddag was de doorloop voor mijn gevoel niet helemaal scherp. Dat kwam omdat er in de ochtend veel kleine veranderingen zijn aangebracht in scènes. Die waren nog niet bij iedereen helemaal opgeslagen op de harde schijf. De dag erna echter was de doorloop erg scherp, strak en een verademing om naar te kijken. Paul had de cast ook op het hart gedrukt om de laatste doorlopen volop te benutten en naar een concentratie toe te werken die bij het spelen van een voorstelling voor publiek hoort. Alleen op die manier kun je voor jezelf zo’n repetitie optimaal benutten. Dat was zaterdag vooral te zien. De hele cast trok de hele voorstelling naar een hoger plan. Zondag was de doorloop iets keuriger, omdat er vele betrokkenen kwamen kijken. Dat brengt altijd een extra spanning met zich mee. Maar de voorstelling begint een steeds vastere vorm te krijgen en het wordt echt mooi kan ik je vertellen!
Gisteren was overigens de laatste repetitiedag in Dutch Studio’s. En laat nou net op die dag een pro- Wilders demonstratie voor de deur van Dutch studio’s worden gehouden. Uit voorzorg moest iedereen voor 11 uur binnen zijn om vervolgens de hele dag achter gesloten deuren te repeteren. Een rare gewaarwording. Uiteindelijk liep de hele demonstratie met een sisser af, maar iedereen in het pand was nieuwsgierig naar wat er buiten allemaal gaande was. Na de doorloop op zondag mocht iedereen van zijn avond en dag vrij gaan genieten. Vanaf morgen gaan we de voorstelling monteren in Beverwijk. Dan komen alle disciplines bij elkaar: cast, creatives, techniek, licht, geluid, decor en kleding. Dat zijn meestal lange dagen, veel wachten en vooral energie sparen voor het moment dat je daadwerkelijk nodig bent. De cast zal langzaamaan ook wel de spanning beginnen te voelen voor de eerste try-out die nadert. Op zes november a.s. in Beverwijk. Terwijl zij daar naartoe leven, bouwt bij mij de spanning op tot ik mag gaan repeteren in een geoliede machine. Dat zijn de zenuwen die mij momenteel parten spelen. Gedisciplineerd te werk gaan tijdens mijn eerste echte repetitie met een cast die al op elkaar is ingespeeld. Wish me luck!